Het is zo’n dag zoals er maar een of twee zijn in een jaar. Opeens is het voorjaar. Alles klopt. Zon. Een windje dat nog net maakt dat je van tijd tot tijd kippenvel hebt. De singels in Utrecht badend in het groen: jubelend van frisheid, de bomen in bloei — rose, paars, wit. De kastanjes dragen hun fiere kaarsen. Fluitekruid in de berm, koolzaad ter afwisseling. De natuur slaakt een zucht van verlichting en tegelijkertijd houdt zij haar adem in; alles en iedereen weet nog al te goed dat het gisteren slechts 11 graden was. Voorzichtig gaan de vestjes uit. Hier en daar een dapper bloot been. Glorieus. Puur genieten. Het Zocherpark in Utrecht op z’n mooist.
Terwijl ik vanaf het Ledig Erf richting de Stadsschouwburg loop, hoor ik al zachtjes de klanken mijn kant opwaaien. Een percussionist. Vol plezier en overgave aan het spelen, zomaar op een bankje aan de Maliesingel. Op z’n schoot een metalen percussie-instrument. Ik glimlach. ‘Gamelan’, denk ik. Dat ken ik immers. Tot twee keer toe een gamelanconcert gezien in York van Sekar Petak: in het Centre for Early Music en – nog een kippenvelmoment – ergens in december in het middenschip van de York Minster, ondergedompeld in kaarslicht en uitheemse klanken. Zo’n vergeten moment, dat zich opeens weer even aandient.
Ik loop verder en raak verzeild op een Japans festivalletje, dat spontaan opgeschoten lijkt te zijn met de eerste zonnestralen. Die toevalligheid is natuurlijk maar schijn, maar de sfeer is er gemoedelijk. Tentjes, vlaggetjes, eten, containers met ingerichte huiskamertjes. Yogamatjes, een workshop sushi tussen de kunst en de bloemen. Het Lucas Bolwerk oogt groter, vrolijker en luchtiger. En de zon schijnt. Na ook hier genoten te hebben van de kleuren, geuren en de vage belofte van veel meer moois, loop ik het festivalterrein weer af. Naar huis? Toch maar niet. De klanken van eerder zitten nog in mijn hoofd. Zo vreedzaam in al dat groen. Ik voel me erdoor aangetrokken, net als ooit de kinderen de fluit van de rattenvanger van Hamelen maar niet uit hun hoofd konden zetten.
Het bankje naast de jongeman is nu leeg. Ik ga zitten en laat me meevoeren door zijn ritmes. Bootjes varen langs. Een vrijgezellenfeest, waarbij alle dames gekroond zijn met kittige kattenoortjes. Behalve de bruid natuurlijk: in plaats van spitse oortjes draagt zij een diadeem met piemels. Utrecht op zijn subtielst. Ook mooi. Ik realiseer me dat gamelan een ander geluid heeft dan dit instrument me geeft: gamelan is scheller, minder vol en warm van klank. Als een soort pan ligt het instrument in zijn schoot. Soepel glijden zijn handen erover heen. Het oogt zo makkelijk. Ik droom wat. Een instrument om bij te zingen. Ik zie mezelf al bij een kampvuur. Zou zo’n afgeplatte bol duur zijn?
Omdat ik de muziek niet wil onderbreken, zoek ik het op op mijn telefoon. Verrassend makkelijk kan ik achterhalen waar ik naar luister: naar een hang, een variant op een handpan. Maar dan een die zeven of acht harmonische tonen in zich draagt, zwanger van melodie. Niet moeilijk te bespelen, want de tonen zijn verankerd. Maar juist die eenvoud, maakt het aantrekkelijk meditatief. Een patent. Dit model zelfs al vintage. Met de hand gemaakt in Zwitserland door slechts twee bouwers. Zeldzaam. Begint bij zo’n 2000 euro. Tweedehands vaak nog duurder, vanwege de geroemde klank. Keep on dreaming.
Ik vraag me af of de man die zo genoeglijk speelt op het bankje naast me ook zomaar ooit door het geluid van een hang is gegrepen. Hoelang zou hij voor zijn hang hebben gespaard? Waar zou hij ‘m hebben gekocht, in Zwitserland zelf? In gedachten zie ik een eenzame muzikant op een bergtop; zo gek oogt dat niet eens. Zou hij nog andere instrumenten bezitten – vast wel? En vaker zomaar in het Zocherpark spelen – hopelijk? Vragen die ik zou moeten stellen, of misschien toch niet. Soms is gewoon zitten en luisteren genoeg.
Voor een tipje van de sluier: luister op YouTube bijvoorbeeld naar Hang Massive of, om in Japanse sferen te blijven, naar Yuki Koshimoto. Of loop op een mooie dag langs de singels en wie weet tref je de Utrechtse rattenvanger in muzikale lijve!